Nâziât Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا

vennâzi`âti garḳâ

Andolsun şiddetle çekip çıkaranlara

وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا

vennâşiṭâti neşṭâ

Usulcacık çekenlere

وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا

vessâbiḥâti sebḥâ

Yüzüp yüzüp gidenlere

فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا

fessâbiḳâti sebḳâ

Yarışıp geçenlere

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا

felmüdebbirâti emrâ

Derken bir iş çevirenlere kasem olsun (ki kıyamet var)

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ

yevme tercüfü-rrâcifeh

O gün deprem sarsar

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ

tetbe`uhe-rrâdifeh

Onu ikinci bir sarsıntı izler

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ

ḳulûbüy yevmeiẕiv vâcifeh

Yürekler vardır, o gün kaygıdan hoplar

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ

ebṣâruhâ ḫâşi`ah

Gözler kalkmaz saygıdan

يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ

yeḳûlûne einnâ lemerdûdûne fi-lḥâfirah

Diyorlar ki: "Biz tekrar eski halimize mi döndürülecekmişiz

أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً

eiẕâ künnâ `iżâmen neḫirah

Biz, çürümüş kemikler olduktan sonra ha

قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ

ḳâlû tilke iẕen kerratün ḫâsirah

Öyleyse bu çok zararlı bir dönüştür." dediler

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ

feinnemâ hiye zecratüv vâḥideh

Fakat o bir tek haykırıştır

فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ

feiẕâ hüm bissâhirah

Bir de bakarsın hepsi meydandadır

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ

hel etâke ḥadîŝü mûsâ

Musa'nın haberi sana geldi mi

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

iẕ nâdâhü rabbühû bilvâdi-lmüḳaddesi ṭuvâ

Hani Rabbi ona kutsal vaadi Tuva'da seslenmişti

اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ

iẕheb ilâ fir`avne innehû ṭagâ

Haydi, demişti, git Firavun'a, çünkü o çok azdı

فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ

feḳul hel leke ilâ en tezekkâ

De ki: İster misin arınasın

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ

veehdiyeke ilâ rabbike fetaḫşâ

Seni Rabbinin yoluna ileteyim de ondan korkasın

فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ

feerâhü-l'âyete-lkübrâ

Musa Firavun'a o büyük mucizeyi gösterdi

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

fekeẕẕebe ve`aṣâ

Fakat Firavun yalanladı, karşı geldi

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ

ŝümme edbera yes`â

Sonra koşarak dönüp gitti

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

feḥaşera fenâdâ

Derken adamlarını topladı da bağırdı

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ

feḳâle ene rabbükümü-l'a`lâ

Ben sizin en yüce Rabbinizim" dedi

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ

feeḫaẕehü-llâhü nekâle-l'âḫirati vel'ûlâ

Allah da onu tuttu, dünya ve ahiret azabıyla yakalayıverdi

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ

inne fî ẕâlike le`ibratel limey yaḫşâ

Kuşkusuz bunda, saygı duyacaklar için bir ibret vardır

أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا

eentüm eşeddü ḫalḳan emi-ssemâü. benâhâ

Yaratılışça siz mi daha çetinsiniz, yoksa gök mü? Onu Allah bina etti

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا

rafe`a semkehâ fesevvâhâ

Tavanını yükseltti, onu bir düzene koydu

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا

veagṭaşe leylehâ veaḫrace ḍuḥâhâ

Gecesini kararttı, kuşluğunu çıkardı

وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا

vel'arḍa ba`de ẕâlike deḥâhâ

Bundan sonra da yeryüzünü döşedi

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا

aḫrace minhâ mâehâ vemer`âhâ

Ondan suyunu ve otlağını çıkardı

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا

velcibâle ersâhâ

Dağlarını oturttu

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

metâ`al leküm velien`âmiküm

Sizin ve hayvanlarınızın geçimi için

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ

feiẕâ câeti-ṭṭâmmetü-lkübrâ

Fakat o her şeyi bastıran büyük felaket geldiği vakit

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ

yevme yeteẕekkeru-l'insânü mâ se`â

O, insanın neyin peşinde koştuğunu anladığı gün

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ

vebürrizeti-lceḥîmü limey yerâ

Gören kimseler için cehennem hortlatıldığı vakit

فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ

feemmâ men ṭagâ

Artık her kim azgınlık etmiş

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا

veâŝera-lḥayâte-ddünyâ

Ve dünya hayatını tercih etmişse

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

feinne-lceḥîme hiye-lme'vâ

Kuşkusuz onun varacağı yer cehennemdir

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ

veemmâ men ḫâfe meḳâme rabbihî venehe-nnefse `ani-lhevâ

Kim de Rabbinin divanında durmaktan korkmuş, nefsini boş heveslerden menetmiş ise

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

feinne-lcennete hiye-lme'vâ

Kuşkusuz onun varacağı yer cennettir

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا

yes'elûneke `ani-ssâ`ati eyyâne mürsâhâ

Sana o kıyameti soruyorlar, ne zaman kopacak diye

فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا

fîme ente min ẕikrâhâ

Sen nerde, onu anlatmak nerde

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا

ilâ rabbike müntehâhâ

Onun son ilmi Rabbine aittir

إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا

innemâ ente münẕiru mey yaḫşâhâ

Sen ancak ondan korkacak olanları uyarıcısın

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا

keennehüm yevme yeravnehâ lem yelbeŝû illâ `aşiyyeten ev ḍuḥâhâ

Onlar o kıyameti görecekleri gün sanki dünyada bir akşam veya kuşluğundan başka durmamışa dönecekler